رسول اکرم (ص): مورد نفرین است هر کس پس از من به فاطمه علیها السلام دخترم ستم کند و حقش را غصب نماید و او را بکشد (بحار،ج 73،ص 354)

›› سخن مدیر
20 بهمن 1398
حلقه مفقوده آموزش معارف دینی در جامعه،آموزش این معارف به گروه سنی نوجوان می باشد. این فقدان در خانواده ها با کنارکشیدن والدین از صحنه آموزش و رفع مسئولیت از خود نمودیافته و در فضای آموزشی کشور نیز با عدم به روزرسانی اطلاعات مربیان مربوطه و استفاده از نیروهایی که تایم مطالعاتی آنها کمتر از دانش آموزان است،کاملا آشکارمی باشد.از سوی دیگر مبلیغین مذهبی در سطح محلات از ارتباط با نوجوانان به خاطر تعدد سوالات و یا عدم استعداد در برقرار ارتباط گریزان بوده و سایر مجالس مذهبی موجود نیز راهی غیر از افزایش شعور را درپیش گرفته اند.متن کامل را بخوانید

کانون برهان » مقالات » صلاح و فلاح و نجاح سرلوحه حیات بشر
›› صلاح و فلاح و نجاح سرلوحه حیات بشر
25 اسفند 1398 | موضوع: مقالات | 7 بازدید | 0 دیدگاه

حیات دنیوی بشر از لحظه فراغت از رحم مادر تا رویت قابض الارواح را سال ها و ماه هایی شکل می دهند که با صعودی شدن نمودار عمر،گردفراموشی برصفحات تاریخ نگار آن نشسته و خاطرات تلخ و شیرینش به بایگانی تقریبا غیرقابل دسترس انتقال می یابند.گذرعمر در نگاه بشر به یک آه و افسوس از سالهای گذشته محدود و "جوانی کجایی که یادت بخیر" اوج حسرت لسانی و ظاهری را به نمایش می گذارد.

اما در فرهنگ دینی اسلام ملاک حسرت، نه سال و ماه و هفته،بلکه ساعت ها و ثانیه ها و لحظه هاست که نشان از این واقعیت دارد که فرصت زیست در این دنیا و گذر به سوی آخرت را هیچ ضمانتی،حتی به اندازه یک دم، وجود ندارد تا چه رسد به تضمین عمری چندین ساله و دلخوش بودن به آن و به تاخیر انداختن امور توشه برداری برای آخرت.دین برلحظه ها و قدردانستن آن در جهت نیل به سعادت دنیا و آخرت تاکیددارد.چه آنجا که از سحرخیزی و تاثیر آن در رونق درآمد دنیوی سخن می گوید و چه آنجا که بر تاثیر لحظه ها و آن ها برامور عبادی حکم می نماید و یا به شب زنده داری برای رشد معنوی ترغیب می کند.

دین برنامه سعادت را برپایه قرب و رضایت الهی برمیزان ثانیه ها استوار نموده و غنیمت شمردن تک تک دم و بازدم ها را لازم می داند که امام علی(ع) فرمودند:درهر وقتی مرگ است و درهر لحظه ای سررسیدن اجل و در هر وقتی هنگام عمل می باشد. این برنامه سعادت بر پایه اصل عبودیت استوار است و شاه کلیدش،شاکر بودن در مقابل کفران نعم الهیست. .شکر همان است که امیرمومنان(ع) آن را عامل استواری نعمت،امان از نقمت،باعث فزونی ،پدید آورنده نعم جدید و دلیل رضایت دانسته و آن را نه فقط محدود به ثنای لسانی، بلکه در کردار عملی متبلور می داند. شکر همان دوراهی مقابل انسان در قبال هدایت الهی است که به توانایی اختیار،انسان می تواند در آن قدم نهاده و به ثبات قدم، از راه کفران گریزان و موردهدایت دائم الهی باشد.این شکر و بندگی آنگاه رخ می نماید که غفلت و خدافراموشی در انسان سایه نیافکنده و عقل برحجاب نفس و شهوت و وساوس شیطانی پیروز گردد.و چه سخت است گذر عمر را برکیل ثانیه ها سنجیدن و همیشه هشیار بودن برای بندگی که به فرموده امام متقین علی(ع) سکون در غفلت عامل اغترار است و فوت فرصت باعث حسرت و ندامت. دورباد حسرت و غفلت و غرور .

در ادعیه مربوط به ایام هفته، عبارتی آمده است که اندیشه و تامل در آن برای انسان غافل و غرق در خسران لازم و گره گشا می باشد.آنجا که معصوم می فرماید: اللهم اجعل اول یومی هذا صلاحا و اوسطه فلاحا و اخره نجاحا . خداوندا قراربده برایم اول روز را مملو از حرکت صحیح و شایسته و میانه آن را مملو از رستگاری و آخرش را دستیابی و پیروزی.

گام اول در فهم این عبارت تامل در تقسیم بندی آن براساس میزان روز می باشد که زندگی لحظه ای در دین را یادآور می شود.روزی که نه روزی خاص بلکه تک تک روزهای حیات را شامل گردیده و به اتمام آن نیز دلبسته نشده است چرا که آن را بخش بخش نموده و تک تک این سه قسم را قدردان است.

گام دوم تامل در درخواست از خدا و مطالبه گری از اوست.اویی که آنی از حال بندگانش غافل نمی شود.مربی که یک لحظه از تربیت کناره نگرفته به شرط درخواست و طلب. پس از خدا مطالبه لازم است تا برنامه پرورش و رشد بر طبق قوانین هدایت بر انسان پیاده گردد که اگر نظرالهی دخیل در امر نباشد،میوه و ثمر را هیچ اعتباری نخواهدبود.

گام سوم تامل در مطالبات است.آنچه خواسته شده صلاح و فلاح و نجاح به ترتیب ساعات و بخش های روزانه می باشد. صلاح شایستگی و خوبی است که در آن خبری از فسادنباشد.همانکه برای عمل همیشه میزان است و لیاقت و بی عیب بودن را درخوددارد.فلاح رستگاری است از نوع دائمش و دنیا و آخرت را شامل می شود و خوشا به حال مفلحون که بقا و عزت ،غنی و معرفت را برای خود جمع می بینند.نجاح نیز به معنی صعود و پیشرفت است به قله ای که شکست در آن راه نداشته باشد و دستیابی به پیروزی که هدف خلقت بر نیل به آن بوده است. پس روز باید به شایستگی و نیکی آغاز و به روییدن تداوم و به رسیدن و پیروزی ختم شود و در این راه چه مربی بهتر و تواناتر و آگاه تر از رب همه عالمیان و چه برنامه روزانه ای والاتر از برنامه ای که این مربی در قالب دین خاتم به دست انسان رسانده است.

درادامه همین درخواست از زبان معصوم چنین نقل شده است که :واعوذبک من یوم اوله فزع و اوسطه جزع و آخره وجع. پناه میبرم به تو ای خدا از روزی که اول آن بی تابی و میانه آن فریاد و آخر آن درد و مرض باشد.

پله اول نردبان عبودیت ،معرفت است و قرین همیشگی آن،شکر منعم.آنگاه که نعمت فزونی می گیرد و توان انسانی جای اعطای الهی را می گیرد و یا نقصانی در نعمت ناشی از غفلت یا عاقبت اعمال و یا آزمون الهی رخ می دهد ،کفران که همان پوشاندن است و نادیده انگاشتن، رخ می نماید. اوضاع دگرگون می شود و برنامه روزانه صلاح و فلاح و نجاح در معرض فراموشی قرارگرفته و کفر بر شکر غلبه نموده و ترس و بی داد و درد، پای انسان در پله های نردبان عبودیت را سست می نمایند .نگاه دنیایی در چنین احوالی،دید معنوی را مسدود و آخرت اندیشی را محدود می کند.شکرفراموش و غفلت حاکم و کفران مسلط می شود. دنیا نیز که به زیبایی خود آخرت را از کف روبوده و شیطان و نفس را بر عقل و ایمان چیره ساخته بود ،به یکباره پرده فریبکاری خویش را کنارزده و چهره زشت خود را به رخ می کشد.چهره ای که موقتی بودنش را عیان و فروریختن تمام کاخ های خیال بافته و فکرساخته را آشکار می سازد.

انسان درمانده و رهاشده، که تکیه گاه دنیایی اش در درون و برون،پشت خالی نموده و تک و تنها خود را اسیر منجلاب دنیای خود ساخته اش می بیند ،کفر دل را به لسان و عمل نمایان می سازد و بی قراری بر دنیا را فریاد کشیده و بیماری خویش را به رخ می کشد. معصوم(ع) در چنین احوالی ،رجعت به سوی پروردگار را تنها چاره برای انسان می داند.پناه برخدا از روزی که انسان به جای بندگی و راه سعادت پیمودن و رسیدن به کامیابی،درگیر بی تابی و ناله و و رنج باشد.که انسان ظلوم است و برخویشتن بسیار ظلم ها روا داشته و خود را در منجلاب دنیا غرق می سازد .که انسان عجول است و نقد دنیا را گاهی به نسیه آخرت ترجیح می دهد.که انسان جهول است و زرق و برق دنیا فکر تابع چشم او را به آسانی می فریبد. که انسان کفور است و نعم الهی را نادیده انگاشته و دم و بازدم خویش را نیز به خود منتسب می سازد. پناه بردن به خدا تنها راه چاره است از جزع و فزع و وجعی که دچار شدن به آن غیر از سقوط از نردبان عبودیت حاصلی نخواهدداشت.

مقابله با این حال جزع و فزع و وجع نیست مگر به صبوری و بردباری و شکیبایی در مقابل امتحانات و ابتلائات.اگر در لحظه لحظه حیات ،صبر حاکمیت داشته باشد علاوه بر محاسن اخلاقی که در رفتار اجتماعی نمودخواهند یافت،نشانه ای بر ایمان و یقین بشر به آفریننده و مربی خود خواهدبود.که اگر امتحانی الهی باشد،به صبوری و رضایت به تقدیرالهی نمره مطلوب بدست خواهد آمد و اگر بلایی ناشی از اعمال بوده باشد ،به توکل و رجعت به دامان رحمت الهی و دوری از کفران ،رفع بلا حاصل خواهدشد.و چه نیروبخش است آنگاه که خدا از معیت با صابران و حب نسبت به آنها در قرآن سخن گفته است. و چه قوت قلبی بالاتر از اینکه خدا با صابران همیشه همراه و مددکار است و آنان را دوست می دارد.
پس انسان در زندگی که میزان سنجش در آن لحظه ها و آن هاست،می تواند بر اساس صلاح و فلاح و نجاح برنامه ریزی نماید و یا به جزع و فزع و وجع خود را مبتلاسازد. بی شک راه سعادت در توام بودن اعمال نیک و پیمودن راه نجات و صبوری بر ابتلائات و امتحانات است.

سالی مملو از ابتلائات در حال رسیدن به ثانیه آخر است و تولدی نو در پیش. فشارهای مختلف اجتماعی و اقتصادی ، نقصان های دردناک از فقدان انسان های دوست داشتنی ، درد و رنج بیماری عالم گیر، همه و همه بهترین بهانه برای خدافراموشی و نعمت پوشی برای انسانهایی است که از صبر استعانت نجسته و در دل به مربی بودن پروردگار عالم، ایمان نیاورده اند. می شود فریاد زد و ناله کرد و ناشکری نمود و یا اینکه شکر دم ها و بازدهم ها را به جا آورد و سربرسجده شکر نهاده و دست بر دعا و طلب به پیشگاه الهی افراشت. می شود فقط و فقط به فکر وعده های بشری برای گشایش امور و تهیه اسباب دنیوی و بهره گیری از آنها بود و یا اینکه مسبب الاسباب را به یاری طلبیده و توکل بر ساحتش و توسل بر وسائلش نمود .

قرار است بازبخوانیم خدا را به "حول حالنا الی احسن الحال". ای کاش بدانیم که احسن حال ،حال بندگی و نزدیکی به خداست و بخواهیم که حال نه سال ،که هر آن مان باشد. یامحول حول و الاحوال،حول حالنا الی احسن الحال.



بازدید کننده عزیز, شما هنوز به عضویت سایت در نیامده اید.
پیشنهاد می کنیم در سایت ثبت نام کنید و یا وارد حساب کاربری خود شوید.

دیدگاه‌ها: