رسول اکرم (ص): مورد نفرین است هر کس پس از من به فاطمه علیها السلام دخترم ستم کند و حقش را غصب نماید و او را بکشد (بحار،ج 73،ص 354)

›› سال بهت انگیز کرونایی در حال اتمام است
23 اسفند 1399
سال بهت انگیز کرونایی در حال اتمام است.سالی که تمامی فعالین فرهنگی را در شوک فرو برده و فعالیت های فرهنگی مذهبی را به اغما برد.سالی که ماهها طول کشید تا یادبگیریم که چگونه بایستی در فضای غیرحضوری و فضایی مملو از ترس و محدودیت فعالیت کرده و وظایف تبلیغی خویش را عملیاتی نماییم.آن بلایی که کرونا برسر فضای فرهنگی و مذهبی کشور آورد،به این زودی ها جبران نشده و سالها طول خواهد کشید تا به نقطه آغازین کرونا بازگردیم. مثال در باب این ادعا بسیار است و اما هدف دلسردکردن جامعه فرهنگی با بیان این مثال ها نیست.
متن کامل را بخوانید

کانون برهان » مقالات » جامعه حسینی و خواسته های حسینی
›› جامعه حسینی و خواسته های حسینی
17 مهر 1399 | موضوع: مقالات | 58 بازدید | 0 دیدگاه

آه و فغان آسمان و زمین به چهلمین لیل و نهار خود رسید. رخت عزا برتن ها وناله و اندوه برجان ها، چهل روز سایه انداخت و اربعین عاشورای حسین مظلوم فرارسید. عزاداری های غریبانه،چله های محدود زیارت عاشورا،حسرت لشکرکشی اربعین،همگی عزای امسال حسین(ع) را به اوج غربت خود در طول چند دهه گذشته رسانید. ندای شورحسینی امسال آهسته تر،علم ها نیمه افراشته،منابر کمرنگ در وعظ و مرثیه و غوغای محرم کمتر نشانی از گذشته ها داشت و تعطیلی همایش عظیم اربعین نیز بر مصائب محرم امسال افزود.

بیماری کرونا و درگیری جامعه با آن و وظیفه خطیر حسینی یان در ساماندهی مراسم عزاداری به صورتیکه باعث ایجاد خطر برای محبین حسین(ع) نگردد ،باعث این کاهلی ظاهری گردید که اگر نبود فرمایش و دستور بزرگان در جهت لزوم رعایت ها ودرک اجبار موجود شرعی و عقلی و عرفی در این باب ،بی شک محبین حسین (ع) را بندآمدن نفس در این مصیبت جایز می نمود.

کشتی نجات حسین(ع) در این چهل روز همچون همه ایام بی توقف،مشغول نجات ملتجیان بوده و خان کرم اباعبدالله گشوده و بسیاری بر سراین سفره متنعم گردیدند.بسیاری به لطف حسین(ع) از منجلاب ها و باتلاق های دنیوی و شیطانی خود را رهانیده و نور حسین(ع) بر جان تابانده و صیقل به زنگارهای روح خویش داده اند.خوش به سعادت و غبطه بر احوالشان.

سالهاست دم از کمرنگ شدن شعور در مقابل شور حسینی زده شده و امسال که متاسفانه شور حسینی محدود و در چند جایگاه و مکان خاص و قالب هایی نو با محدودیت فراوان و چشم های شماتتی بسیار گره خورده بود،نمود شعور حسینی می توانست جایگاه واقعی خود را بدست آورد، که صد افسوس در این باب نیز کوتاهی رخ داد.اگر شور عزای محرم به خاطر محدودیت های شرعی و عرفی با رونق کمتری همراه بود،لیکن بهانه ای در کوتاهی در زمینه معرفت افزایی حسینی وجود نداشته و عذر این تقصیر بایستی به درگاه احدیت عرضه و طلب مغفرت نمود.

امسال به سادگی می توانستیم حسین(ع) و مکتبش را وارد زندگی عملی جامعه نموده و رنگ مشکی عزای حسین(ع) را با بخشیدن صبغه حیات حسینی به جامعه، معنای واقعی ببخشیم.لیک افسوس که گاهی غفلت گریبان صاحبان معرفت را چنان می گیرد که تشنگان علم را تا عدم مراجعه به مدرسشان و پای منبرشان، از جرعه های آب گوارای معارف اهل بیت(ع) نمی نوشانند.شایدهنوز ابزار تبلیغ به روز و عصری را قبول نداشته و یا شاید احساس نیاز جامعه را جدی نمی شمارند.الله اعلم.

حسین(ع) که "عشت سعیدا و و مضیت حمیدا" بود و عاقبت "مت فقیدا مظلوما شهیدا" برایش رقم خورد.مظلومیتی که قرن هاست همچنان بر او صادق است و انا مظلوم او، ندای ناشنیده سالهای بعد از واقعه یوم الطف است.حسین(ع) محدود به دهه محرم،محدود به عاشورا تا اربعین،محدود به مشکی پوشی ،محدود به سینه زنی و زنجیرزنی ،محدود به احسان و تکیه،حسین مظلوم است.حسینی که به فرموده معصوم" بذل مهجته فیک لیستنقذ عبادک من الجهاله و حیره الضلاله" بذل کرد خونش را در راه خدا برای نجات بندگان الهی از جهالت و حیرت و گمراهی، شایسته مظلومیت در عصر بعد از عاشورا نیست .نباید هرسال برای حسین(ع) نامه نوشت و اورا دعوت به امامت کرد و بعد از چند روز و هفته ،امامتش را نادیده انگاشته و فریفته طلای ابن زیادها گردید.نباید اورا به ترک دیار خود واداشته و خود باعث کسر شان و جایگاه والای آن بزرگوار گردید. نباید برای نامه نوشتن و مهر کردن ذیل آن سینه چاک کرد و در لحظه موعود بهانه زن و بچه و مال و طلبکار برایش ردیف کرد.

حسینی که" منح الصنح" نمود و نصیحت مشفقانه را در حق امت به اتمام و اکمال خود رساند،لیکن امت ازهمان سال شصت تا به امروز در مقابل حسین(ع) و نصایح گهربارش گوش تیز و ولی عمل تعطیل نموده اند،همچون کسانی که می شنوند و فهمش را برای درک ندارند و یا عزمی برای عمل نشان نمی دهند.

رفع مظلومیت حسین(ع) در هرعصر لازم است.چه آن زمان که یاری به جان می طلبید . چه آن زمان که جرعه ای آب طلب می کرد.چه آن لحظه که غیرت و آزاد مردی مطالبه اش بود و چه آن دم که به اشک چشم در اوج غربت مباح شمرده شدن حریمش را مانعی می جست . حسین(ع) در عاشورا و قبل از آن و بعد از آن مظلوم است و رفع مظلومیتش در هر عصر به شیوه و طریقه عصر خود ، لازم و واجب.

چه کنیم در رفع مظلومیت حسین(ع)؟
ایام سیاه پوشی را افزایش دهیم؟! زیارت عاشورا را دم به دم و آن به آن قرائت کنیم؟! احسان و انفاق مالی در راه حسین(ع) را گسترش دهیم؟! هرروزدسته ای به یاد غربتش در خیابان ها راه بیاندازیم؟! مدال نوکریش را برگردن خویش آویخته و هرجا به نمایش بگذاریم؟! و یا اینکه نوای انتظار گوشی همراه خود به مرثیه اش یا شیشه ماشین خود به نام او و یا پیراهن خود به تمثال او مزین کنیم! آیا مظلومیت حسین(ع) به این اقسام رفع می شود؟!
درعجم چرا از حسین دغدغه دینداری جامعه را درس نگرفته ایم؟ چرا از حسین تشنگی برای هدایت گمشدگان را نیاموخته ایم؟ چرا از حسین بخشش و گذشت حتی در قبال ظالمین به حق خویش را فرانگرفته ایم؟چرا در درس امر به معروف و نهی از منکر حسین غایب بوده ایم ؟ چرا در تدریس درس غیرت و حریت،حواسمان جمع نبوده است؟ چرا حسین را در قاب شب عاشورا مکاشفه نکرده ایم؟ چرا از حسین تربت آری، ولی روش سجده را نیاموخته ایم؟ چرا از حسین پرچم آری، ولی علمداری را حفظ نکرده ایم؟ و هزاران هزار چرای بی جواب که وجدان در پاسخ به این چراها قالب تهی کرده ونفس پناه بر وسع و بهانه ها می برد.
وقتی سال بعد خواستیم از حسین دعوت کنیم که بیاید و امامت امتی را برعهده بگیرد،به فکر مرثیه های بی وفایی کوفیان نباشیم،بلکه سعی کنیم تا آن زمان اندکی از رنگ حیات حسین را وارد زندگی بی رنگ خویش نموده و حیاتی واقعی به آن ببخشیم.

حسین(ع) از ما می خواهد:
1-از خدا بترسیم و از مردم هراسی نداشته باشیم
2-نهی از منکرظالمان کنیم
3-برای معروف، امر و حقوق ستمدیدگان را بازستانیم
4-از آبرو ومکانت خود برای خدا،قیام به حق کنیم
5-حق زیردستان و ضعفاء را همانند حق خود مطالبه کنیم
6-در راه خدا از مال وجان خود ایثار نماییم
7-به نقض تعهدات الهی و انبیایش همچون معاهدات خود حساس باشیم
8-از سازش کاری با ستمگران خودداری نماییم
9-از اوامر الهی غافل نشده به منکرات راضی نشویم
10-از اختلاف در احکام الهی بپرهیزیم
11-از تصرف امور مملکت اسلامی توسط ظالمان خودداری کنیم
12-اسیر هوس و رسوایی های آن نشویم
13-مردم را به برده خواسته های خویش بدل ننماییم
14- خائنین و ستمکاران و باجگیران و نابکاران و حکمرانان بی رحم و بی انصاف را به حال خود وانگذاریم
15-نشانه های دین الهی را رویت و در منظر دیگران قرار دهیم
16-به فکر اصلاح جامعه باشیم
17-امنیت و آسایش را برای بندگان الهی فراهم سازیم تا طاعت و عبادت به آسانی برایشان میسر گردد
18-فرائض اسلامی و سنن و احکام نبوی را عامل و مجری باشیم
19-رو به درگاه الهی داشته و توکل به او نماییم
20-جایگاه بندگان خاص الهی را پاس داشته و مانع تجاوز به حریم شان گردیم
ای کاش بعد از تحقق خواسته های حسین،برایش نامه نوشته و او را دعوت به امامت امت نماییم.

جواد عبدل زاده –تبریز
16مهر1399

منابع: زیارت اربعین- خطبه امام حسین در منا(به نقل از تحف العقول)